Στο χορό των εκλογών μπαίνουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι

Εφτά μήνες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου και ήδη όσοι ενδιαφέρονται για τους δημοτικούς θώκους ξεκινούν την προεκλογική τους εκστρατεία. 

Στον δήμο Δέλτα μπορεί τα πράγματα στην παράταξη που διοικεί τον δήμο να είναι θολά, όμως υπάρχουν πολίτες που έχουν πάρει τις αποφάσεις τους να ασχοληθούν με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. 

Αρ. Καράμπας: Θα είμαι υποψήφιος δήμαρχος Δέλτα

«Έχω ήδη πάρει την απόφασή μου. Να είμαι ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος στο δήμο Δέλτα» δήλωσε στην Βεργίνα Τηλεόραση και στην εκπομπή «Απαντήσεις» με τον Δημήτρη Συρμάτση ο επιχειρηματίας στη ΒΙΠΕ Σίνδου Άρης Καράμπας. 

«Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ταμπέλες, ούτε τα κόμματα. Με ενδιαφέρει να βάλω όλες μου τις δυνάμεις να μπορέσει να πάρει ο δήμος την αίγλη που του αξίζει» σημειώνει. 

Δείτε το σχετικό βίντεο 

Υπενθυμίζεται ότι πριν λίγες μέρες στην ίδια εκπομπή ο Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης Αλέξανδρος Διαμαντόπουλος ερωτώμενος για το αν θα είναι υποψήφιος στις προσεχείς δημοτικές εκλογές στον δήμο Δέλτα απάντησε μεταξύ άλλων "θα κάνω τα πάντα για τον δικό μου τον δήμο, θα κάνω τα πάντα για τους δικούς μου ανθρώπους, Από όποιο πόστο μου ζητηθεί θα προσφέρω με όλες μου τις δυνάμεις".

Υπάρχει ελπίδα…

  «Την περασμένη εβδομάδα, αναζήτησα τις αιτίες για την κακή εικόνα του δήμου μας και της διοίκησής του, καθρέφτης των οποίων αποτελεί και το δημοτικό μας συμβούλιο. Αναφέρθηκα αρχικά στο ‘παρελθόν’ το οποίο ρίχνει, συχνά – πυκνά, βαριά τη σκιά του σε συνεδριάσεις και αντιπαραθέσεις. Προχώρησα στον ‘παλαιοκομματισμό’, μια αρκετά διαδεδομένη – αν και απαξιωμένη – νοοτροπία…

Θα συνέχιζα με το ‘λαϊκισμό’, το εύκολο μα τόσο καταστροφικό ‘χάιδεμα των αυτιών’, προκειμένου να κερδηθεί η ψήφος. Θα σχολίαζα τους ‘επαγγελματίες πολιτικούς’ και αυτούς του κομματικού ‘σωλήνα’, που το μόνο επάγγελμα που έχουν ασκήσει είναι το να είναι ‘παρατρεχάμενοι’ των πολιτικών γραφείων και αιώνιοι υποψήφιοι!

Δεν θα άφηνα ασχολίαστες και τις δικές μας – των δημοτών – ευθύνες. Για παράδειγμα, τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε κάποιες φορές τους εκπροσώπους μας (ο διάσημος; ο γνωστός; μια – συνήθως ψεύτικη – υπόσχεση διορισμού; μια ‘εξυπηρέτηση’;), αντί να αξιολογούμε τις γνώσεις, τη σκέψη, τη διάθεση, τις ικανότητες, το χαρακτήρα, την αποτελεσματικότητα…

Οι εξελίξεις όμως τρέχουν. Στην εποχή της κρίσης, ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός! Πολλές συζητήσεις με φίλους συμπολίτες, καταλήγουν στο ‘μπορεί να γίνει κάτι;’ και στο ‘τι κάνουμε;’.

Νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα! Η κοινωνία μας, έχει αντιληφθεί που την οδήγησαν αντίστοιχες νοοτροπίες και δείχνει να επιζητά την ανανέωση. Μια ανανέωση όμως, όχι τυπική ή ποσοτική (πόσοι θα αλλάξουν, πόσο πιο ‘νέοι’ θα είναι οι καινούριοι…), αλλά ποιοτική και ουσιαστική!»

Αγιότης

...χωρίς τον ξενοδόχο!

  Ωχ, μάλλον πέρασε μύγα τσε-τσε! Δεν εξηγείται αλλιώς η ξαφνική υπερδραστηριότητα τον τελευταίο μήνα!  δημόσιες σχέσεις, το κλείσιμο των λακκούβων  και μερικές τσαπιές  -στα μεγάλα έργα – πιο πολύ για τα μάτια.

  Μετά από χρόνια απραξίας, αφού όλα έγιναν γης μαδιάμ, και λίγους μήνες πριν τις εκλογές "όλα αλλάζουν"! Πάντα "όλα αλλάζουν" λίγο πριν τις εκλογές. Ξαφνικά επιστρέφουν τα μεγάλα χαμόγελα, η βιασύνη, οι δηλώσεις, οι υποσχέσεις, τα πολλά λόγια και ό,τι άλλο σκεφτούν οι imagemakers για να αναστηλώσουν την εικόνα.

  Κάποιοι ακόμα και τώρα, μετά το χαλασμό των τελευταίων ετών,  με την κοινωνία στα κάγκελα, θεωρούν ότι έχουν τους πολίτες στο τσεπάκι τους!

  Όμως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Μάλλον ξεχνούν ότι και οι πολίτες αλλάζουν και τώρα πια δεν ξεχνούν και είναι δύσκολο να εμπιστευθούν άτομα των οποίων τα λόγια δεν συμβαδίζουν με τα έργα τους, άτομα που τους πλήγωσαν και τους αγνόησαν!  Και είναι ακόμα πιο σίγουρο ότι δεν θα εμπιστευθούν "παλαιοκομματικές λογικές"  και κυρίως αυτούς οι οποίοι  αλλάζουν αμφίεση και "χαμόγελο". Έτσι απλά!

  Όπως και να ‘χει, το αμέσως προσεχές διάστημα οι εξελίξεις προβλέπονται πολλές και σημαντικές. Καλά να ‘μαστε να τις παρακολουθούμε. Και προπαντός να τις διαμορφώνουμε με τη συμμετοχή μας.

Σχολιαστής

Καθημερινά & Άλλα…

 .

Δύσκολο ξύπνημα

 Η ημέρα του δεν ξεκίνησε και πολύ καλά. Κουρασμένος σηκώθηκε από το κρεβάτι, σαν να μην είχε κοιμηθεί καθόλου. Σύρθηκε μέχρι την κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ για ν' ανοίξει το μάτι του, πριν ξυπνήσει τα παιδιά για το σχολείο. Βαρύς μέσα του. Σήμερα το πρωινό του χαμόγελο ήταν περίπου ψεύτικο. Αστειεύτηκε με τα παιδιά για λίγο μέχρι να φύγουν και ετοιμάστηκε για το μαγαζί.

 Σοβάρεψαν και οι οφειλές

Καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητο με τη σκέψη «πού πάω τώρα», χτύπησε το τηλέφωνο. Από δικηγορικό γραφείο, για μια υπενθύμιση οφειλής. Οι εισπρακτικές έχουν πια μεταφερθεί σε δικηγορικά γραφεία. Έγιναν πιο σοβαρές, σαν τη Χ.Α. του κυρίου Μπάμπη.

 Κι άλλο χτύπημα

 Τα κουτσομπάλωσε με δαύτους και έφτασε στο μαγαζί, που έτσι κι αλλιώς στέγη ενός ερειπίου έχει καταντήσει. Το δεύτερο χτύπημα δεν άργησε. Εmail από το ΙΚΑ (ο κ. Ροβέρτος το εκσυγχρόνισε), ληξιπρόθεσμες οφειλές και απειλές κατάσχεσης. Το τρίτο διαδέχτηκε το δεύτερο σε χρόνο μηδέν: ΔΕΗ. Ο υπάλληλος με κατανόηση, αλλά και με αίσθηση καθήκοντος. «Μέχρι το μεσημέρι θα περάσω πάλι, πρέπει να πληρώσεις, αλλιώς...».

 Πτώματα...

 Πτώμα. Πτώμα το μαγαζί, που έτσι κι αλλιώς πάει για φούντο εδώ και καιρό. Πτώμα ο ίδιος, που η αναμονή για κάποιες λύσεις τον έχει τσακίσει. Πτώμα και οι δυο-τρεις πελάτες που μπήκαν κι έμαθαν πως το μαγαζάκι θα μας αφήσει χρόνους.

 Ψυχραιμία

 Κάθισε στο γραφείο. Έσφιξε τα δόντια με κλειστά τα μάτια, προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του. Είδε τον εαυτό του, τότε που νέος μάσαγε τα σίδερα, είδε τότε που τίμιος από κούνια πλήρωνε τα πάντα, τότε που οι επιλογές ήταν περισσότερες από μία. Ανοίγοντας τα μάτια, ήταν σαν να μην είχε περάσει από μέσα του καμία πίεση από κανέναν... κερατά. Σαν να είχε ελαφρύνει.

 Οι εφιάλτες τελειώνουν

Το μυαλό του εκεί που ρετάριζε άρχισε να δουλεύει και πάλι σε ρυθμούς ανώτερους του φυσιολογικού. Φλας! Όχι ρε, δε θα σας κάνω το χατίρι, δε θα τρελαθώ, δε θα αυτοκτονήσω. Εφιάλτης είναι και οι εφιάλτες τελειώνουν κάποτε. Δίνουν τη θέση τους στα όνειρα, και τα όνειρα είναι στόχος.

 Αξιοπρέπεια, τώρα!

 Ο δικός μου είναι η ανάκτηση της αξιοπρέπειας, και θα την ανακτήσω, θέλετε δε θέλετε, διάβολοι! Θα την ανακτήσω!

  Χλομό...

 Μόλις 365.000 ευρώ οφείλουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μόνο στο ΙΚΑ. Κάποιοι αιφνιδιάστηκαν για το ύψος του ποσού. Κάποιοι άλλοι καθόλου. Υπήρχε περίπτωση να τα έχουν καταφέρει με τα δικά τους οικονομικά καλύτερα απ' ό,τι τα κατάφεραν με τα οικονομικά της Ελλάδας; Χλομό...

Τα χρέη...

 Τα δε συνολικά χρέη των ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι αστρονομικά. Περισσότερα από 270 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα είναι: Σύμφωνα με τα νέα ισχύοντα για τους οφειλέτες, δε θα έπρεπε να έχουν συλληφθεί για χρέη οι εκπροσωπούντες τους πράσινους και τους γαλάζιους; Όχι, τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά ακόμα και χθες συνέλαβαν στην  έναν 58χρονο για χρέη 218 χιλιάδων ευρώ. Για χρέη 218 χιλιάδων, επαναλαμβάνω, όχι 270 εκατομμυρίων...

Θυμωμένοι

Θυμωμένοι είναι, λέει, οι Έλληνες, εξαιτίας της μη εφαρμογής του νόμου περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους. Έρευνα της ΚΑΠΑ Research εμφανίζει ως θυμωμένο το 74% των ερωτηθέντων.

Η αιτία

Χαρακτηρίζεται μάλιστα ως «εντυπωσιακό» το γεγονός ότι ακόμα και το 48,3% των ερωτηθέντων καπνιστών δηλώνει θυμό για το συγκεκριμένο θέμα. Γνώμη μου είναι ότι οι άνθρωποι δεν είναι θυμωμένοι με την καπνοαπαγόρευση συγκεκριμένα, αλλά με τη μη εφαρμογή των νόμων γενικότερα...

Πρόκληση

Είναι δυνατόν να σκέφτονται να φορτώσουν στους καπνιστές τη μαύρη τρύπα του ΕΟΠΥΥ; 500 εκατομμύρια ευρώ μέσω - νέου - ειδικού φόρου καπνού; Είναι αυτό λογικό και δίκαιο; Είναι συνταγματικό; Αντί να κοιτάξουν να μαζέψουν τους χιλιάδες που εργάζονται με "μαύρα". Αλλά, βέβαια, το να πατάξεις την εισφοροδιαφυγή θέλει δουλειά. Το να "χτυπάς" ένα νέο χαράτσι κάθε φορά είναι ευκολότερο... 

Το τέλος του παραγοντισμού…

«Με την εμφάνιση της κρίσης περνάμε σε μια άλλη εποχή στην τοπική αυτοδιοίκηση, αφού όλος αυτός ο διοικητικός βιόκοσμος δεν μπορεί να λειτουργήσει  με τον τρόπο που λειτουργούσε γιατί απλούστατα δεν μπορεί να συντηρηθεί.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι ‘τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει μια δημόσια παρέμβαση’;

Κατ’ αρχάς θα συμφωνήσουμε ότι οι παγιωμένες διοικητικές δομές δεν έχουν αλλάξει και πρέπει να αλλάξουν.

Μέχρι τώρα η διαχείριση των κοινών πόρων στις τοπικές κοινωνίες γίνονταν από ένα μηχανισμό που λειτουργούσε αυτόνομα, αφού είχε εξασφαλισμένες εισροές και μέσω συγκεκριμένων διοικητικών λειτουργιών, διεργασιών και αρμοδιοτήτων είχε συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Βασική προϋπόθεση επιτυχίας ήταν να υπάρχει ένας τιμονιέρης (Δήμαρχος) με προσόντα και προϋπoθέσεις, που θα έθετε σε λειτουργία αυτόν το μηχανισμό δίνοντας κατά καιρούς και μια ανθρώπινη διάσταση μέσω του κύρους του. Δηλαδή το μοντέλο του πολίτη – πρότυπο.

Αυτή ήταν η καλή όψη του νομίσματος, στην άλλη όψη όμως κρύβονταν η παθογένεια αυτού του  συστήματος, που δυστυχώς ήταν η επικρατούσα (και με την ανοχή των πολιτών): παραγοντισμός, κομματική εξάρτηση, ιδιοτέλεια, προσωπικές φιλοδοξίες μέσω εξυπηρετήσεων, κατάχρηση εξουσίας, διαφθορά.

Με αυτές τις δυο όψεις σκιαγραφείται το δημαρχοκεντρικό μοντέλο, που σε περίπτωση  ανικανότητας του τιμονιέρη έχει ακόμη ένα χαρακτηριστικό, την αυτονομία των διοικητικών δομών, με αποτέλεσμα την γραφειοκρατικοποίηση, όπου οι υπηρεσίες πλέον του Δήμου δεν παρέχουν υπηρεσίες στον πολίτη, αλλά εργάζονται με σκοπό μόνο να διατηρούν τον ρόλο τους ή να αναπαράγουν τον εαυτό τους, χωρίς αυτό βέβαια να είναι κάτι που το επιδιώκουν· λειτουργούν όμως έτσι γιατί δεν υφίσταται πολιτικός προϊστάμενος να τις κατευθύνει. (Μας θυμίζει τίποτα αυτό;)

Τι πρέπει λοιπόν να αλλάξει και πως;

Εξ’ ανάγκης θα πρέπει πλέον να αναζητηθούν πόροι εκ των ενόντων, για να επιτευχθεί όμως αυτό απαιτείται προσπάθεια ανάπτυξης του δυναμικού της κοινωνίας που είναι μεν πλούσιο αλλά μέχρι σήμερα είναι αδρανές και αφανές. Πρέπει λοιπόν να δημιουργηθούν, ήδη γίνεται, κοινωνικά δίκτυα που μέσω της γνώσης των προβλημάτων και της επίγνωσης των κοινωνικών αναγκών, θα θέσουν ως λύση για τη διαχείριση των πόρων και τη διατήρηση του επιπέδου των υπηρεσιών, την ομότιμη συμβολή ατομικών αξιών που τίθενται στη υπηρεσία των Κοινών. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει συλλογικότητα – συνεργασία – αλληλεγγύη.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι χρειάζεται μια πολυμέρεια στην άσκηση της Δημοτικής εξουσίας, τέρμα ο Δήμαρχος – παράγοντας αλλά αντ’ αυτού διαχειριστική ομάδα την οποία κατευθύνει με μαεστρία αυτός που θα επιλεγεί και θα αποδειχθεί ότι είναι ικανός στη διαχείριση των κοινωνικών δικτύων».

  Δ. Κωνσταντάτος

Κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια

  Επί χρόνια… προσπαθούσε να μας ταυτίσει… με τον έναν… τότε που έλεγε και έγραφε… τα χειρότερα για αυτόν!

 Τώρα, που είδε ότι δεν του βγήκε… τώρα που συνομιλεί και παρακαλά… εκείνος, τον πρώτο… τώρα που άρχισε να λέει και να γράφει… τα χειρότερα για τον άλλον… ίσως προσπαθώντας να τα «ξαναφτιάξει» μαζί του… τώρα… προσπαθεί… να ταυτίσει εμάς με τον άλλον…

 Λες και οι δικές του κωλοτούμπες… επηρεάζουν στο ελάχιστο… τη δική μας στάση!

Μάλλον δεν μπορεί ή δεν θέλει… να αντιληφθεί ότι κάποιοι μπορούν… να είναι πραγματικά… αυτόνομοι και ανεξάρτητοι… οικονομικά και πολιτικά…

 Nα μην «τα παίρνουν» από κανέναν… να μην παρακαλάνε για αναθεσούλες… και να μπορούν ως εκ τούτου… χωρίς   υβριστικά σχόλια… να επισημαίνουν τα στραβά… από όπου και αν αυτά προέρχονται…

 Όπως έστρωσε… ας κοιμηθεί!  

τη στιγμή που πρέπει…

 Με άλλο θέμα είχαμε πρόθεση να ξεκινήσουμε - αλλά η επικαιρότητα προηγείται. Ρωτήσαμε τη γνώμη των τριών φίλων και – μονίμως διαφωνούντων – σχολιαστών μας, για   την πολιτική “συνεύρεση” αντιπολίτευσης και  της συμπολίτευσης  στον Δήμο μας και να τι είπαν:

A: (ο καλός) «Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο Αρης τα κατάφερε καλύτερα και νωρίτερα, από ότι θα περίμενε ακόμα και ο πιο αισιόδοξος οπαδός του. Κάνει κουμάντο στο δήμο από σήμερα. Αν δεν συμφωνήσει, δεν περνάει τίποτα! Και σοβαρότητα έδειξε σαν αντιπολίτευση και το “μεγάλο αντίπαλο’ έβαλε στην άκρη και στη συμπολίτευση “έβαλε τα γυαλιά” και οι σημερινοί “διοικούντες” (μέσα σε εισαγωγικά), κρέμονται από… τη ψήφο του! Έδειξε ότι ξέρει και μπορεί…«

Β:(ο κακός) «Μάλλον βιάζεστε. Μάθετε να βλέπετε “πίσω από τη βιτρίνα’! Ο Σύμβουλοι της πλειοψηφίας που αποχώρησαν από την παράταξη που διοικεί τον δήμο είχαν καταλάβει από νωρίς ότι η σημερινή “μη διοίκηση’ πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και ότι το… “ψάρι βρωμούσε από το κεφάλι”  - και δεν ήταν οι μόνοι που το κατάλαβαν. Δεν χρειάστηκε παρά να ακούσουν με προσοχή όσα λένε υπάλληλοι, επαγγελματίες, δημότες. Προσπάθησαν να “σώσουν” την κατάσταση αλλά κάποιοι, όχι μόνο δεν ήθελαν τη βοήθειά τους – όπως θα έπρεπε - αλλά τους έκαναν πόλεμο, επεδίωκαν την αποπομπή τους και τον εξευτελισμό τους!    Πόσο άλλο να προσπαθήσουν;  Άρης και Μαυρουδής βιάστηκαν να υποστηρίξουν τη “μη διοίκηση” και να γίνουν συνυπεύθυνοι με τη χειρότερη δημοτική αρχή των τελευταίων χρόνων! 

Γ:(ο άσχημος) «Έχω βαρεθεί να συζητάμε για τα ίδια και για τους ίδιους. Η χώρα μας βυθίζεται, ο Δήμος μας διαλύεται, οι πολίτες βρισκόμαστε σε απόγνωση και  ακόμα ασχολούμαστε με αυτούς που ευθύνονται για όλα αυτά; Σε τοπικό επίπεδο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα! Ίσως είναι ακόμα χειρότερα! Και εδώ, οι περισσότεροι αποδεικνύονται στα δύσκολα, λίγοι! Μέχρι τώρα ο Δήμος δεν είχε διοίκηση, η δυαρχία από την αρχή ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα. Τώρα δεν θα έχει ούτε αντιπολίτευση; Λίγοι, από όσους συμμετέχουν σήμερα στο συμβούλιο, θα έπρεπε να είναι εκεί. Άγνοια, ανυπαρξία, θεατρινισμοί, ανεπάρκεια. Αυτό θέλουμε; Κοιτάμε μπροστά, κοιτάμε αλλού…«

Α: «Οι πολίτες θα κρίνουν τη στάση όλων στις επόμενες εκλογές!«

Β: «Συμφωνώ. Όμως, ο κάτοικος του δήμου  βλέπει και αξιολογεί καθημερινά. Θα κάνει τις επιλογές του τη στιγμή που πρέπει…«

Γ: «Λάβετε, πάντως, υπόψη ότι τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, των κομμάτων που συμμετέχουν στη “συγκυβέρνηση” της χώρας, “πέφτουν” συνεχώς!«

(Οι απόψεις είναι προσωπικές – δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τις απόψεις της σύνταξης του blog, – το συντακτικό και η ορθογραφία έχουν “δεχτεί’ διορθώσεις από τη συντακτική μας ομάδα)