Ένας ακόμα υποψήφιος Δήμαρχος

Παρών δηλώνει ο Δημήτρης Μπελίδης, πρώην Δήμαρχος Κουφαλίων,  για τις δημοτικές εκλογές τον Μάιο του 2014, δηλώνοντας ότι με δικό του συνδυασμό θα διεκδικήσει την Δημαρχία στον Δήμο Χαλκηδόνος

  Η ηρεμία πριν την καταιγίδα  

      Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από την επεισοδιακή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Τότε που οι αιφνιδιασμοί και οι δυσάρεστες (για την δημοτική αρχή) εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη και δημιούργησαν ένα κλίμα σαστιμάρας και μεγάλου εκνευρισμού. Στις μέρες που ακολούθησαν τα ερωτηματικά που γεννήθηκαν εκείνη την βραδιά φούντωσαν κι έγιναν σκεπτικισμός (και γι άλλους απόγνωση) σχετικά με το μέλλον που έμοιαζε πια περισσότερο δυσοίωνο παρά ποτέ.

      Η ανάγκη ανάταξης του κλίματος είναι επιτακτική για τον Δήμαρχο και για την παράταξη της πλειοψηφίας, μιας και στα επόμενα δημοτικά συμβούλια δεν ξέρει σε τι άλλο περά από τις δυο πρόσφατες ανεξαρτητοποιήσεις μπορεί να βρεθεί.

         Ακούγονται πολλά και για άλλες ανεξαρτητοποιήσεις συμβούλων της πλειοψηφίας και παραιτήσεις αντιδημάρχων και φυσικά με όλα αυτά που συμβαίνουν κινδυνεύει να χάσει την πλειοψηφία των συμβούλων στο δημοτικό συμβούλιο με ότι αυτό συνεπάγεται για την λειτουργιά της δημοτικής αρχής, αλλά και στο να μπορεί να περνά από το Δ.Σ. τα θέματα που εκείνος θέλει. 

     Οι ηλιόλουστες ημέρες φαίνεται ότι τελείωσαν για την “δυνατή αρχή”. Η καταιγίδα έρχεται. Και φαίνεται να είναι πολύ μεγάλη

Σχολιαστής

ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Παραμύθια για μεγάλα παιδιά

 Ο κος ΚΑΡΕΚΛΑΚΗΣ

    Μια φορά και έναν καιρό ζούσε σε ένα χωριουδάκι ο κος Καρεκλάκης Ο κος Καρεκλάκης ήταν αξιοσέβαστος άνθρωπος στη κοινωνία του, γιατί όπως ίσως να καταλάβατε από το όνομά του είχε το εξαιρετικό προνόμιο να έχει μια μεγάλη γυαλιστερή, δερμάτινη και πολύ μαλακή καρέκλα δική του. Μάλιστα, κάθε πρωί πήγαινε και καθότανε επάνω της και στριφογυρνώντας χαρούμενος περίμενε τους συγχωριανούς του για να τους δείξει πόσο δυνατός φάνταζε πάνω στην καρέκλα του αλλά και για να τους λύσει όλα τα προβλήματα. Βλέπετε, όποιος είχε το προνόμιο του κου Καρεκλάκη ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει για το καλό των άλλων. Και αυτό έκανε ο κος Καρεκλάκης. Τον πρώτο μάλιστα καιρό πήγαινε πολύ νωρίς και καθόταν στην καρέκλα του για να μπορέσει να λύσει όσο τα δυνατόν περισσότερα προβλήματα. Όσο όμως περνούσε ο καιρός άρχισε να πιστεύει πως μόνο αυτός θα μπορούσε να κάθεται στην όμορφη καρέκλα, και φοβισμένος μη του την κλέψουνε την βίδωσε γερά στο έδαφος. Και πάλι όμως ο φόβος δεν πέρασε, μεγάλωσε μάλιστα γιατί σκεφτόταν πως μπορεί η καρέκλα να μη κουνιέται πια αλλά τον ίδιο θα μπορούσαν να τον ρίξουν από πάνω της. Με όλες αυτές τις σκέψεις και τους φόβους ο κος Καρεκλάκης άρχισε να μη σκέφτεται τίποτα άλλο. Ξέχασε τη υποχρέωση του να λύνει τα προβλήματα των άλλων και αφοσίωνε το μυαλό του μόνο για το πως δεν θα του έπαιρνε κανείς την καρέκλα. Και όσο πιο πολύ τον κυρίευε ο φόβος τόσο πιο πολύ κυρίευε ο θυμός τους συγχωριανούς του. Ώσπου μια μέρα αποφάσισαν όλοι μαζί να πάνε και να του πούνε πως αν δεν συνέχιζε να τους βοηθά και να κάνει τη δουλειά που έπρεπε, θα τον πετούσαν κάτω από την καρέκλα. Έντρομος ο κος Καρεκλάκης αποφάσισε να αγοράσει μια πολύ μεγάλη, μια τεράστια καρέκλα πανύψηλη, έτσι ώστε να μην τον φτάνει κανένας, να μη μπορεί κανένας να τον βγάλει  μέσα από το μαλακό κάθισμά της. Οι συγχωριανοί του πλέον είχαν αγριέψει για τα καλά, ήταν όμως ανήμποροι να τον φτάσουν εκεί ψηλά που καθόταν. Εκεί λοιπόν που συζητούσαν και προσπαθούσαν να βρουν τρόπο για να ρίξουν τον κο Καρεκλάκη από το θρόνο του, εμφανίζεται ένα ποντικάκι. «Τι πάθατε και είστε όλοι μαζεμένοι κάτω από τη καρέκλα του κου Καρεκλάκη;» τους ρώτησε. «Προσπαθούμε να τον ρίξουμε από κει, γιατί πλέον δεν ασχολείται με εμάς, παρά μόνο μαζί της». «Και που είναι το πρόβλημα;» είπε το ποντικάκι.

«Το πρόβλημα είναι πως κανένας μας δεν είναι τόσο δυνατός για να μπορέσει να ρίξει την καρέκλα ή να σκαρφαλώσει μέχρι εκεί πάνω», είπαν οι χωριανοί. «Και αν το έκανα εγώ για εσάς τι θα κέρδιζα;» ρώτησε το ποντικάκι. Οι χωριανοί έσκασαν στα γέλια με το θράσος του αλλά του απάντησαν περιπαιχτικά:

«Μα τι άλλο; Θα έπαιρνες εσύ τη θέση του. Ακόμη και συ θα ήσουν πολύ καλύτερος από αυτόν». «Εντάξει», είπε το ποντικάκι και σκέφτηκε πως δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να γίνει  κος καρεκλοποντικούλης. Φώναξε τότε στον κο Καρεκλάκη: «Δε θα τη χαίρεσαι για πολύ ακόμη την καρέκλα σου γιατί εγώ θα σε βγάλω από κει.». Ο κος Καρεκλάκης έσκυψε να δει ποιος τόλμησε να του μιλήσει έτσι και όταν είδε από ψηλά πως ήταν ένας τόσο δα ποντικούλης δάκρυσε από τα γέλια και φώναξε: «Τώρα είμαι σίγουρος πως δεν θα με ρίξετε ποτέ από εδώ, θα είμαι ο κος Καρεκλάκης για πάντα είτε σας αρέσει είτε όχι». Ο ποντικός όμως έπιασε αμέσως δουλειά και με τα μικρά δοντάκια του άρχισε να ροκανίζει την τεράστια καρέκλα. Οι χωριανοί δε πίστευαν στα μάτια τους, γιατί αυτοί το μόνο που δε τόλμησαν να σκεφτούν ήταν πως θα μπορούσαν να  καταστρέψουν την καρέκλα. Το ποντικάκι κατάλαβε και σταματώντας για λίγο το ροκάνισμα τους είπε: «Το πρόβλημά σας είναι η καρέκλα ή ο κος Καρεκλάκης;». «Μα ο κος Καρεκλάκης», απάντησαν όλοι με μια φωνή. «Είδατε λοιπόν πόσο απλό ήταν;» είπε το ποντικάκι, και συνέχισε, «…. εσείς φοβηθήκατε την καρέκλα περισσότερο από αυτόν που κάθεται πάνω της», και συνέχισε να ροκανίζει μέχρι που η τεράστια καρέκλα κόπηκε στα δυο και ο κος Καρεκλάκης βρέθηκε έντρομος και σακατεμένος στο πάτωμα. Μετά το ποντικάκι πήρε μια μινιατούρα καρεκλίτσα που είχε ο κος Καρεκλάκης σαν στολίδι στο γραφείο του, έκατσε πάνω της, κι είπε στους χωριανούς: «Τώρα εγώ είμαι ο κος καρεκλοποντικούλης και σας υπόσχομαι πως πάνω σ΄αυτήν την μικρή καρεκλίτσα θα προσπαθήσω να σας βοηθήσω όλους με τη διαφορά πως τώρα δε θα χρειάζεται να κοιτάτε ψηλά για να πείτε τα προβλήματά σας αλλά θα πρέπει να σκύβετε εδώ χαμηλά που είμαι εγώ για να σας ακούσω.» Και αμέσως όλοι οι χωριανοί μπήκαν στη σειρά για να του πουν ένας - ένας τα προβλήματα του. Και ο κος καρεκλοποντικούλης δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο, τους βοήθησε όλους και μετά ετοιμάστηκε να φύγει. «Μα που πας;» του είπανε, και εκείνος χαμογελώντας απάντησε: «Εμένα ο ρόλος μου τελείωσε, νομίζω πως τώρα ξέρετε πως σημασία δεν έχει το μέγεθος της καρέκλας αλλά αυτός που κάθεται πάνω της. Βρείτε λοιπόν μεταξύ σας τον πιο άξιο και δώστε του μια οποιαδήποτε καρέκλα να κάτσει, για όσο καιρό όμως θέλετε εσείς και όχι για όσο καιρό θέλει αυτός» και χοροπηδώντας εξαφανίστηκε στην τρυπούλα του όσο ξαφνικά είχε εμφανιστεί…………………….

Elmutande

Σημείωση : Τα πνευματικά δικαιώματα της συλλογής  κειμένων ¨ παραμύθια για μεγάλα παιδιά¨ ανήκουν στο συγγραφέα τους που πολύ ευγενικά μας τα παραχώρησε προς δημοσίευση ενυπόγραφα.

Το blog μας τα δημοσιεύει χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο του συγγραφέα τηρώντας την αρχή της ανωνυμίας που διέπει από την πρώτη στιγμή την λειτουργία μας.

ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ 

Παραμύθια για μεγάλα παιδιά

Ο ΠΙΚΟΛΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ανθρωπάκος που τον έλεγαν Πικολίνο και που η καλή του τύχη τον έφερε να αποκτήσει μία μεγάλη φάρμα. Χαρούμενος, πήρε την γυναίκα του και τα δύο του παιδιά και ξεκίνησαν με το κάρο τους να πάνε να βρούνε τη καινούργια ζωή που τους περίμενε. Στο δρόμο τους ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σ ένα χαμένο λιονταράκι. «Απίστευτο σκέφτηκαν ο Πικολίνος και η γυναίκα του η κυρία Μικρούλα, η τύχη μας συνεχίζεται, θα το πάρουμε μαζί μας στη φάρμα, θα μας φυλάει το βιός μας, θα παίζουν τα παιδιά μαζί του και θα μας βοηθήσει να γίνουμε και γρήγορα σεβαστοί …..ποιοι άλλοι άλλωστε  θα είχαν για φύλακα ένα λιοντάρι;». Πήραν λοιπόν το λιονταράκι μαζί τους και με χαρούμενες σκέψεις έφτασαν στη καινούργια τους κατοικία , στη καινούργια τους ζωή. Εργατικός και πονηρός όπως ήταν ο Πικολίνος μέσα σε μερικά χρόνια μεγάλωσε τη φάρμα, τη γέμισε ζώα, κοτούλες, κατσικάκια, αρνάκια, γουρουνάκια, αγελάδες και μοσχάρια, και όλα αυτά τα φυλούσε  μέρα νύχτα το λιοντάρι που με τα χρόνια όσο μεγάλωνε, τόσο με πιο πολύ αγάπη πρόσεχε τα ζώα αλλά και την οικογένεια του Πικολίνο και της Μικρούλας.

 Είχαν γίνει πια πολύ σεβαστοί στη περιοχή τους , ο πλούτος τους και η φήμη τους δεν γέμισε όμως μόνο την κοιλιά και την ματαιοδοξία τους, άρχισε να φουσκώνει και το μυαλό τους . Και το λιοντάρι που τόσα χρόνια τους υπηρέτησε άρχισαν να το βλέπουν με μισό μάτι, γιατί φοβόντουσαν την άγρια  φύση του.

Εκείνο όμως το καημένο συνέχιζε να τους υπηρετεί με όλες του τις δυνάμεις παρόλο που κάθε φορά που το τάιζαν, έμενε νηστικό, γιατί ήταν αδύνατο να χορτάσει με το τόσο λίγο φαγητό που του έδιναν. Και κάθε φορά που διαμαρτυρόταν, ο Πικολίνος και η Μικρούλα του έλεγαν να πάει να βρει μόνο του τροφή και μάλιστα τον συμβούλευαν πως έτσι μόνο θα μάθαινε να ακολουθεί τη φύση του.

 Κατά βάθος όμως, το ήθελαν μακριά τους γιατί νόμιζαν πως ήταν πλέον πολύ δυνατοί και δε το χρειαζόταν πια. Και μάλιστα επειδή δεν είχαν σταματήσει στιγμή να το φοβούνται, φρόντιζαν σιγά-σιγά να το διαβάλλουν και να το κατηγορούν στα υπόλοιπα ζώα της φάρμας.

Τα χρόνια περνούσαν και το λιοντάρι μέρα με τη μέρα ήταν όλο και πιο νηστικό, όλο και πιο δυστυχισμένο από την αχαριστία του Πικολίνο και της Μικρούλας, και όλο πιο μόνο από τα ψέματα και τις συκοφαντίες τους.

 Έτσι, αποφάσισε να φύγει και να πάει να βρει πραγματικά την άγρια φύση του μακριά από την αχαριστία του Πικολίνο και της Μικρούλας οι οποίοι με ικανοποίηση το άκουσαν να τους ανακοινώνει πως φεύγει για πάντα από την αυλή τους.

Ο καιρός πέρασε και το λιοντάρι δυνατό από τη φύση του έκανε οικογένεια και μάλιστα γρήγορα έγινε και ο αρχηγός όλων των λιονταριών χρησιμοποιώντας τη σοφία αλλά και την πονηράδα που είχε διδαχθεί  από τη ζωή του κοντά στους ανθρώπους.

Μια χρονιά λοιπόν, ο χειμώνας ήταν εξαιρετικά σκληρός και παγωμένος και όλα τα λιοντάρια άρχισαν να πεινάνε και να διαμαρτύρονται στον αρχηγό τους πως δε κάνει τίποτα για να τα βοηθήσει να βρουν τροφή για να ταϊσουν τα παιδιά τους αλλά και τους εαυτούς τους. Το λιοντάρι τότε αποφασισμένο να υπηρετήσει το ρόλο του αρχηγού, τους είπε πως θα τους πάει σε ένα μέρος που είχε αρκετή τροφή για όλους. Τους πήγε λοιπόν ένα παγωμένο βράδυ στη φάρμα του Πικολίνο και της Μικρούλας….Και τα λιοντάρια τα έφαγαν όλα ….και τις κοτούλες και τα κατσικάκια και τα αρνάκια και τα γουρουνάκια και τις αγελάδες και τα μοσχάρια. Το λιοντάρι ικανοποιημένο που όλοι είχαν χορτάσει σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα να φάει και αυτό. Πήγε λοιπόν και ξετρύπωσε τον Πικολίνο και την Μικρούλα από την τρύπα που είχαν κρυφτεί τρομοκρατημένοι. Όταν το είδαν αναθάρρεψαν, πίστεψαν πως η τύχη τους δε τελείωσε, γρήγορα όμως κατάλαβαν πως ο παλιός τους υπηρέτης δεν είχε καλές προθέσεις. «Μα γιατί το κάνεις αυτό; δε φτάνει που μας κατέστρεψες θέλεις να φας και εμάς;» τον ρώτησαν, «..σε εμάς το κάνεις αυτό; σε εμάς που σε μεγαλώσαμε και σε φροντίσαμε;»

Τότε το λιοντάρι με δάκρυα στα μάτια τους είπε : «Λυπάμαι αλλά από εσάς έμαθα να ακολουθώ τη φύση μου και να μισώ τους ανθρώπους. Και δυστυχώς για εσάς, τώρα αυτό είναι το μόνο που ξέρω και μπορώ να κάνω για να ζήσω την οικογένεια μου και  τους συντρόφους μου»….. και δακρυσμένο όπως ήταν, τους κατασπάραξε……

Elmutande

Σημείωση : Τα πνευματικά δικαιώματα της συλλογής  κειμένων ¨ παραμύθια για μεγάλα παιδιά¨ ανήκουν στο συγγραφέα τους που πολύ ευγενικά μας τα παραχώρησε προς δημοσίευση ενυπόγραφα.

Το blog μας τα δημοσιεύει χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο του συγγραφέα τηρώντας την αρχή της ανωνυμίας που διέπει από την πρώτη στιγμή την λειτουργία μας.

ΤΙ  ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ

Τι μαθαίνουμε; Μετά την αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση κάποιοι είπαν να την "αξιοποιήσουν" ενόψει των επόμενων δημοτικών εκλογών. Ναι, ναι, πληροφορίες φέρνουν νέο υποψήφιο σχήμα. Περισσότερα στο εγγύς μέλλον.

ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΑΦΕΣ 

Πολλές επαφές γίνονται στον Δήμο μαθαίνω. Ενόψει των προσεχών δημοτικών εκλογών. Όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται είναι αλήθεια. Ε ρε τι σου είναι οι φιλοδοξίες των ανθρώπων..

ΤΑ ΜΠΕΡΔΕΨΑΝ

Έχουν μπερδέψει την πολιτική με τον πολιτικαντισμό. Θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Νομίζουν ότι αρκεί να κοροϊδεύουν όπως κάνουν οι κατεστημένοι πολιτικοί.Τι λέτε ρε; Για πηγαίνετε παρακάτω...

ΤΩΡΑ ΤΑ ΤΡΙΠΛΑ

Πριν δύο χρόνια ήταν ευχαριστημένοι με το ένα τρίτο. Τώρα, αφού είδαν τη "μούγκα στη στρούγκα", τακτοποιούνται πλήρως με τα τριπλά. Και δεν ξεσηκώνονται τα πεζοδρόμια...

ΑΠΑΞΙΩΣΗ

Ο κόσμος έχει απαξιώσει το σύνολο σχεδόν του αυτιστικού τοπικού πολιτικού μας προσωπικού. "Ο κόσμος το' χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι". Άραγε θα το πάρουν ποτέ χαμπάρι μπας κι αλλάξει τίποτα;

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ  ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ

"Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ

Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε το 1956:«Μη ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματα του. Και η ευθύνη αυτή ειναι δική μας και εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.