Θεσσαλονίκη: Την εργασία τους έχασαν  27.500 εργαζόμενοι σε βιοτεχνίες το 2011

ΣE 27.500 ανέρχονται οι εργαζόμενοι σε βιοτεχνίες του Nομού Θεσσαλονίκης που έχασαν τη δουλειά τους το 2011. Την ίδια ώρα οι αποδοχές των εργαζομένων σε βιοτεχνίες, την προηγούμενη χρονιά, συρρικνώθηκαν κατά μέσο όρο κατά 26%.

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης με τίτλο «Οικονομική συγκυρία και οι επιπτώσεις της στις ΜμΕ της Θεσσαλονίκης», που παρουσιάστηκε από τον πρόεδρο του ΒΕΘ Παναγιώτη Παπαδόπουλο. Κακή χρονιά ήταν το 2011 για οκτώ στους δέκα συμμετέχοντες εργοδότες, ενώ ένας στους δέκα δήλωσε πως η περυσινή χρονιά ήταν ίδια με το 2010. Ποσοστό 7% απάντησε ότι το 2011 ήταν μία καλή επιχειρηματικά χρονιά. Για το 84% των συμμετεχόντων οι τζίροι παρουσίασαν μείωση ενώ ο μέσος όρος της συρρίκνωσης των εσόδων άγγιξε περί το 40%. Μεγαλύτερη ήταν η πτώση του τζίρου για τη μεταποίηση όπου το ποσοστό διαμορφώθηκε σε 42,5% ενώ στην παροχή υπηρεσιών στο 39%. Το 52% των επιχειρηματιών την προηγούμενη χρονιά περιόρισε τις ώρες/ημέρες εργασίας με το ποσοστό να αγγίζει στην παροχή υπηρεσιών το 56,8% και στη μεταποίηση το 46,7%. Την τακτική των απολύσεων φαίνεται να προκρίνει κατά μέσο όρο το 19% των ερωτηθέντων για το επόμενο διάστημα, ενώ ηχηρή είναι η πρόθεση του 66,9% να διατηρήσουν τους εργαζόμενους. Το 8,3% των συμμετεχόντων στην έρευνα για το επόμενο διάστημα σκέφτεται να μειώσει ώρες/ημέρες εργασίας, το 3,3% τις αποδοχές και μόλις το 2,5% να προσλάβει προσωπικό. Την αντίθεσή του δηλώνει το 87% στην κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, ενώ το 91% διαφωνεί με τη συμπίεση του κατώτατου μισθού εκδηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την κοινωνική του αλληλεγγύη προς τους εργαζόμενους.

Απόρροια της αρνητικής οικονομικής συγκυρίας είναι επτά στους δέκα επιχειρηματίες να απαντούν ότι αναγκάζονται να καθυστερούν την καταβολή οφειλών και υποχρεώσεων (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΔΕΚΟ, δημόσια ταμεία, προμηθευτές). Απαισιόδοξοι εμφανίζονται επτά στους δέκα βιοτέχνες για το 2012, ενώ αντίστοιχο είναι το ποσοστό εκείνων που εκτιμούν ότι ο τζίρος της επιχείρησής τους θα μειωθεί το επόμενο εξάμηνο. Για το 75,6% των συμμετεχόντων οι φόροι που εφαρμόστηκαν το 2011 (φόρος επιτηδεύματος, αλληλεγγύης, χαράτσι ΔΕΗ κ.ά.) έδωσαν τη χαριστική βολή σε επιχειρήσεις που ήδη είχαν σωρευμένα προβλήματα. Το 20,2% απάντησε ότι οι εν λόγω φόροι επέτειναν την ύφεση ενώ μόλις το 1,6% θεωρεί ότι βοήθησαν στη μείωση του ελλείμματος. Οκτώ στους δέκα απαντούν ότι η ανικανότητα των πολιτικών ευθύνεται κυρίως για τη σημερινή οικονομική συγκυρία της χώρας ενώ δύο στους δέκα θεωρούν ότι ευθύνεται το μεγάλο Δημόσιο που δημιουργήθηκε από το πελατειακό κράτος (διορισμοί). Μόλις το 0,7% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι η ελληνική οικονομία θα βγει από την ύφεση το 2012, ενώ το 2,2% θεωρεί ότι φως στο τούνελ θα φανεί το 2013.

Τοκογλυφία στη Θεσσαλονίκη

Ο διευθυντής "κελάηδησε" 

Άκρως αποκαλυπτικοί προκύπτουν οι διάλογοι μεταξύ του φερόμενου ως αρχηγού της «μαφίας του Θερμαϊκού», Μάρκου Καραμπέρη, και του διευθυντή του υποκαταστήματος της Πανελλήνιας Τράπεζας που βρίσκεται στην πλατεία Ελευθερίας, Αθανάσιου Καβρακύρη.

Ο διευθυντής, σύμφωνα με τις συνομιλίες που αποτελούν μέρος της δικογραφίας, προκύπτει ότι ενημέρωσε άμεσα τον Καραμπέρη για τη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών του ιδίου αλλά και μελών της οικογένειάς του από την Επιτροπή για το ξέπλυμα του «βρώμικου» χρήματος.

Είχε προαίσθημα

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο Καβρακύρης εμφανίζεται ιδιαίτερα ανήσυχος για τυχόν παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνομιλιών, εκτιμώντας μάλιστα ότι η πράξη του αυτή είναι παράνομη.

Ωστόσο, το… «προαίσθημά» του δεν τον εμπόδισε από το να ενημερώσει τον Καραμπέρη σχετικά με τη δέσμευση των λογαριασμών του.

Τα λεγόμενά του παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον:

«Άκουσε να σου πω, ήρθε εντολή από την Αθήνα. Τώρα με πήραν τηλέφωνα να μην κινηθεί κανένας λογαριασμός δικός σου, ούτε των παιδιών».

«Δεν μπορώ, ήρθε, τα έκαναν δέσμευση από κάτω. Τα έκαναν, δεν τα έκαναν, δεν μπορώ να πω τώρα. Τώρα αυτό το τηλέφωνο που σου κάνω, πρόσεχε ε; Μην βρω κανέναν μπελά».

Στη συνέχεια, ο Καραμπέρης ζητεί να μάθει τον λόγο που πρόκειται να γίνει δέσμευση των λογαριασμών του, αλλά ο Καβρακύρης τον ενημερώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα.

«Δεν ξέρω, ρε αγορίνα μου, δεν ξέρω. Να, μόλις μου έκλεισε το τηλέφωνο, αμέσως πήρα εσένα. Δεν ξέρω ακόμα. Δεν μου λέει αυτό το κωλόπαιδο».

Τέλος, ο διευθυντής του υποκαταστήματος της τράπεζας, απευθυνόμενος στον Καραμπέρη, εκφράζει την έντονη ανησυχία του σχετικά με τη συνομιλία τους και το ενδεχόμενο παρακολούθησης αυτής.

Μάλιστα, του επισημαίνει ότι, αν κάποιος διαπιστώσει ότι επικοινώνησε μαζί του για να τον ενημερώσει για τους τραπεζικούς λογαριασμούς του, τότε θα απολυθεί κατευθείαν.

«Ρε αγορίνα μου, βλέπεις πως παρανομώ τώρα για σένα».

«Δεν πιστεύω να μας ακούει κανένας στο τηλέφωνο, τίποτα να βρούμε κανέναν μπελά;».

«Βρε αδερφέ. Βλέπεις εγώ πρωί-πρωί. Μόλις έκαναν το τηλέφωνο σου λέω και τώρα που μιλάμε απαγορεύεται. Εσύ δεν ξέρεις τίποτε ακόμα. Γιατί τώρα, αν μας πιάσουν στο τηλέφωνο, γαμ…κα. Την ίδια ώρα με απολύουν».

Πηγή : www.zougla.gr

Καθαρές Κουβέντες

 

Φτάσαμε λοιπόν , αισίως στον πρώτο ετήσιο απολογισμό του έργου της Δημοτικής Αρχής και ήρθε ο καιρός να δούμε τι ...αφήνει πίσω της.

Στο σημείο που βρισκόμαστε ορισμένες καθαρές κουβέντες αποτελούν προϋπόθεση για να ανοίξει και να διατηρηθεί ο δημόσιος διάλογος.

 Η Δημοτική Αρχή άρχισε τη θητεία της σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης και υπό τη δαμόκλειο σπάθη της τρόικας, κλήθηκε να αναπροσαρμόσει την πολιτική και τον προγραμματισμό της.

Και όχι μόνο αυτό. Ο διευρυμένος Δήμος Χαλκηδόνος με τα 17 χωριά  έπρεπε να προσαρμοστεί το ταχύτερο δυνατό στις νέες συνθήκες που δημιούργησε η διοικητική μεταρρύθμιση του « Καλλικράτη».

Οι παραλείψεις και λανθασμένες προβλέψεις του σχετικού νόμου, η προχειρότητα και η βιασύνη με την οποία σχεδιάστηκε από την κυβέρνηση η διοικητική μεταρρύθμιση, αποτελούν απορρυθμιστικό παράγοντα, που γεννά πρόσθετες δυσλειτουργίες και προβλήματα στη λειτουργία των καλλικράτειων Δήμων.

Βέβαια το παράδοξο είναι ότι, αν και τα παραπάνω ήταν γνωστά στο Δήμαρχο αυτός υποσχέθηκε « ακόμα καλύτερες μέρες για τους δημότες» και ισόρροπη ανάπτυξη όλων των δημοτικών διαμερισμάτων προεκλογικά, κάτι που έμεινε μόνο στα λόγια μιας και ο Δήμαρχος από την αρχή της θητείας του έδειξε ότι τον ενδιέφερε να είναι Δήμαρχος  Κουφαλίων και όχι Δήμαρχος του ενιαίου Δήμου Χαλκηδόνος.

Στη μέχρι σήμερα θητεία της η Δημοτική Αρχή δεν έκανε παρά ελάχιστα πράγματα και ασφαλώς το ταμείο της είναι αρνητικό.

Και το κερασάκι στην τούρτα γενεθλίων είναι η κόντρα μεταξύ του Δημάρχου Παναγιώτη Δαϊκούδη και του Αντιδημάρχου Γιάννη Μπίκου, φαινομενικά για λόγους που αφορούν την συνεργασία τους και την λειτουργία του Δήμου αλλά στην πραγματικότητα για το ποιος θα είναι αυτός που θα έχει το πάνω χέρι στην διοίκηση του δήμου μιας και προεκλογικά όπως όλοι ξέραμε (άσχετα αν κάνεις από τους άμεσα εμπλεκόμενους δεν το παραδέχονταν τότε) υπήρχε συμφωνία δυαρχίας πράγμα που τελικά αποδείχθηκε και  παραδέχθηκαν επίσημα και οι δύο τους από την μεταξύ τους κόντρα και τις επιστολές που αντάλλαξαν μετά τον καυγά τους.

Παρά τις όποιες προσπάθειες, το τρέξιμο και την αγωνία κάποιων - οι οποίοι οφείλω να τονίσω, κυριολεκτικά μάτωσαν -( άλλα και την άγνοια ,τα λάθη και τις παραλείψεις κάποιων άλλων) στη Δημοτική Αρχή, όπως προείπαμε ,στην πολιτική αυτό που μένει και κρίνεται τελικά, είναι το αποτέλεσμα.

Τι να το κάνουμε να δουλεύουν με τις ώρες ή να δικαιολογούνται με τις περικοπές, την έλλειψη προσωπικού ή τη γενικότερη κατάσταση της χώρας, όταν υπάρχει ανυπαρξία δημοτικής παρουσίας και έργου στα χωριά και οι εικόνες εγκατάλειψης σε περιοχές του δήμου είναι φανερές σε όλους;

Κοντολογίς το ισοζύγιο κύριοι της διοίκησης του Δήμου είναι αρνητικό και δεν βλέπω να κάνετε και κάτι για να διορθώσετε αυτή την κατάσταση, αλλά την κάνετε καθημερινά χειρότερη για τα χωριά μας και για τους δημότες.

Ένας Δημότης του Δήμου Χαλκηδόνος

Κράτα γερά, λοιπόν, Ντίνο           του Γιάννη Κεσσόπουλου

Πάντοτε αναρωτιόμουνα πως γίνεται ο Χ αθλητής ή ο Ψ διαιτητής να ακούει από την κερκίδα εν χορώ ότι«γ……ι η μάνα του» και να μην σηκώνεται να φύγει από το παιχνίδι. Θα πει κάποιος ότι κι αυτό μες στο παιχνίδι είναι, αλλά για έναν τρίτο, με πιο καθαρό μυαλό, που βλέπει εκείνη την ώρα το μίσος στο πρόσωπο των κανίβαλων της κερκίδας, η ανθρώπινη αντίδραση είναι να πεις «να χέσω και τα λεφτά σας, να χέσω και το χειροκρότημά σας» και να σηκωθεί να ..φύγει από τον αγωνιστικό χώρο –σκεφθείτε τι σοκ θα ήταν για τον ελληνικό αθλητισμό! Όχι να πάει κόντρα στο σύστημα, αλλά να μη αποδεχθεί απλώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα. Να προτιμήσει να πάει σπίτι του. Να παραμείνει ή να ξαναγίνει άνθρωπος. Απλά.

Επίσης, πάντοτε αναρωτιόμουνα τι καρδιά πρέπει να έχει ένας υπουργός για να αντέξει ακούνητος ένα ναυάγιο όπως εκείνο του «Σάμινα», στο οποίο πνίγηκαν ογδόντα τόσοι άνθρωποι. Ή το άλλο το αεροπορικό με το «Helios». Μάλλον πέτρα…

Αναρωτιόμουν, επίσης, τι τα θέλει ένας γερο-πρόεδρος (της Δημοκρατίας) τα εκατόν τόσα χιλιάρικα μισθό το χρόνο, όταν όλα του τα ‘χουν πληρωμένα, νοίκι – στεγαστικό δεν έχει εκεί στο Προεδρικό Μέγαρο, μεταφορές αεροπορικώς και τσάμπα. Τι θα τα κάνει, λοιπόν; Στον τάφο θα τα πάρει μαζί του; Κτερίσματα δεν χώνουν πια οι ιθαγενείς…

Εδώ και δυο χρόνια αναρωτιέμαι κι εγώ, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες –υποθέτω- Έλληνες, πως είναι δυνατόν να υπογράφονται μνημόνια, να κόβονται μισθοί και συντάξεις στο μισό, να μπαίνουν «λουκέτα» και να φουντώνει η ανεργία, να φτωχαίνουν αναγκαστικά τα 2/3 των Ελλήνων, και στη Βουλή το χαβά τους. Αυξάνουν μισθούς, διατηρούν προνόμια, ούτε σκέψη για παραίτηση. Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα το Γιωργάκη, αλλά την άλλη μέρα του δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης. Μόνη έννοια η προεδρία, ποιος θα διαφεντέψει τα ερείπια. Η Σακοράφα κι ο Δημαράς θα μοιάζουν με χαζούς… αφελόσαυρους που άφησαν τη βουλευτική αποζημίωση έτσι εύκολα…

Τέτοιες ενέργειες, μετά από 38 χρόνια μεταπολιτευτικής αφασίας, μολονότι αυτονόητες για έναν συνηθισμένο και λογικό άνθρωπο, θα φάνταζαν πράξεις ηρωικές σ’ αυτήν την Ελλάδα -όπως τη φιλοτέχνησαν οι ατάλαντοι. Σ’ αυτήν την Ελλάδα όπου όλα ξεχείλωσαν, όπου κάθε έννοια έγινε σχετική, όπου ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει, το ανθρώπινο είδος έδωσε τη θέση του σε ένα άλλο, με διαφορετικές αντοχές στην ανομία, στο δυστύχημα, στον πόνο και στη ψιλο-λαμογιά. Χωρίς αρχές, χωρίς ήθος, χωρίς όρια. Πάνω απ’ όλα η καρέκλα, η βολή, το χρήμα. Αδιαπραγμάτευτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όταν, λοιπόν, ξέρεις ότι το κριτήριο για το βραβείο είναι η επετηρίδα του γήρατος, όταν βλέπεις ότι αυτοί που σε βραβεύουν δεν εφαρμόζουν ούτε μια λέξη από τους στίχους σου, όταν νοιώθεις ότι το σύστημα σε φλερτάρει για να σου φορτώσει ψόγο και να σε ξεφορτωθεί, τότε αρκεί να είσαι ακόμη άνθρωπος για να πεις «ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Ή να είσαι ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος που μόλις αυτό το κράτος που λέγεται Ελλάδα του απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας. Μία πραγματικά ηρωική πράξη το «φτύσιμο». Κράτα γερά, λοιπόν, Ντίνο. Δώσε μας ολόκληρο το παράδειγμα αντίστασης στην Ελλάδα της παρακμής. Μην ενδώσεις. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν είναι πιο φίλος από τις γατούλες σου…

Δήμος Δέλτα

Ο Γλώσσης νέος δήμαρχος Δέλτα

Επικράτησε τελικά η κομματική γραμμή στο δήμο Δέλτα με τον πρώην αντιδήμαρχο Οικονομικών Γιώργο Γλώσση από τη Νέα Μαγνησία, να εκλέγεται από τη πλειοψηφούσα παράταξη νέος δήμαρχος, στη θέση του προσφάτως εκλιπόντα Νικόλαου Γιουτίκα.

Ο κ. Γλώσσης επιβλήθηκε του Θεόδωρου Δαλακούρα, προέδρου του δημοτικού συμβουλίου, με ψήφους 12-8.

Τα προγνωστικά έδειχναν ένα ντέρμπι με ελαφρύ προβάδισμα στον κ. Δαλακούρα αλλά όλα ήταν ανοιχτά.

Από τη ΝΔ είχε ζητηθεί να υπάρξει κομματική γραμμή υπέρ του κ. Γλώσση, καθώς ο κ. Δαλακούρας είναι ΠΑΣΟΚ και συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο εξαιτίας της συγγενικής του σχέσης με τον Νίκο Γιουτίκα.

Όμως ο κ. Δαλακούρας είχε ως όπλο την εντοπιότητα, όμως αυτό τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν αρκετό.

Πηγή :www.spnews.gr

Δήμος Δέλτα

 Γλώσσης  ή Δαλακούρας  ;

Εκλογές σήμερα, στην πλειοψηφούσα παράταξη του δήμου Δέλτα, για την επιλογή του νέου επικεφαλής και νέου δημάρχου μετά την ξαφνική απώλεια του αείμνηστου Νίκου Γιουτίκα.

Δύο οι υποψήφιοι, ο Θεόδωρος Δαλακούρας, πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, από τη Χαλάστρα και ο Γεώργιος Γλώσσης, αντιδήμαρχος Οικονομικών , από τον Εχέδωρο.

Τα προγνωστικά δείχνουν ένα ντέρμπι με ελαφρύ προβάδισμα στον κ. Δαλακούρα αλλά όλα είναι ανοιχτά.

Από τη ΝΔ έχει ζητηθεί να υπάρξει κομματική γραμμή υπέρ του κ. Γλώσση, καθώς ο κ. Δαλακούρας είναι ΠΑΣΟΚ και συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο εξαιτίας της συγγενικής του σχέσης με τον Νίκο Γιουτίκα.

Όμως ο κ. Δαλακούρας έχει το ως όπλο την εντοπιότητα, καθώς οι σύμβουλοι από τη Χαλάστρα και ένα κομμάτι του Αξιού αναμένεται να τον στηρίξουν.

Μέχρι το βράδυ θα περιμένουμε το νέο δήμαρχο του δήμου Δέλτα.

Τρελές σκέψεις

Ψωνίζοντας χρυσές λίρες

Το ξέρω ότι αυτή την στιγμή όλοι πουλάνε (ρολόγια, κοσμήματα, δόντια). Εγώ όμως ήθελα να αγοράσω. Ξέρεις, ως καβάτζα στην περίπτωση που το ευρώ μας αφήσει χρόνους. Κάτι που, όπως διαπίστωσα, δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.

Σιχαίνομαι να το παραδεχτώ, αλλά η Σμυρνία γιαγιά μου, που επέμενε να παραχώνει χρυσές λίρες μέσα στο στρώμα της, είχε περισσότερο μυαλό από εμένα. Που και που το πήρα το πτυχίο Οικονομικών, δεν έχω καν αξιωθεί να το χώσω σε μια κορνίζα. Δυστυχώς εκείνες τις χρυσές λίρες, που μάζευε για να έχει να πληρώσει για την κηδεία της, της εξαργύρωσε μετά το θάνατο της ο πατέρας μου. Ακριβώς για να πληρώσει για την κηδεία της.

Από τότε ο χρυσός και εγώ δεν είχαμε πολλά πάρε δώσε. Ίσως γιατί ποτέ μου δεν κατάλαβα την μανία για αυτό το κιτς χρυσό ορυκτό, αυτό που κυνηγούσε ο Σκρουτζ Μακ Ντακ στο Κλοντάικ και που αργότερα –όταν το βρήκε- του άρεσε να βουτάει μέσα του στο προσωπικό του θησαυροφυλάκιο/ πισίνα. Σκέψου ότι η βέρα μου είναι από λευκόχρυσο -όπως ακριβώς και ο βαπτιστικός σταυρός της κόρης μου- που μου κάνει απείρως πιο σικ.

  Άσε που, μέχρι πρότινος,  μου φαινόταν παλιομοδίτικο να χαραμίσω έστω και ένα ευρώ για την πάρτη του. Μέγα μου λάθος. Που, αν καταφέρουμε και επιβιώσουμε από αυτόν τον πανικό, σκοπεύω να μην επαναλάβω. Βλέπεις, από ιστορικής άποψης, όταν τα πράγματα σφίξουν ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του στον χρυσό.

 Η τιμή του οποίου έχει εκτοξευτεί στην στρατόσφαιρα, αγγίζοντας τα 355 ευρώ (από τα 155 το 2009). Τρελή απόδοση για όποιον είχε την καθαρότητα μυαλού να αγοράσει μερικές χρυσές λίρες π.χ. το καλοκαίρι του 2004, αντί να τα ξοδέψει σε ρεζερβέ Μυκονιάτικες ξαπλώστρες, κομπλέ με ροζ σαμπάνιες.

Ένας παγκόσμιος κίτρινος πανικός που, όσο γελοίο και αν σου φανεί, έχει μετατρέψει για άλλη μια φορά το περίφημο Κλοντάικ και τους γύρω λόφους του σε ακμάζουσα πολιτεία. Φουλ στους τουρίστες που έρχονται να δουν old fashioned χρυσοθήρες (που δεν υπάρχουν πια) και φουλ στους μοντέρνους χρυσοθήρες που πετάνε με ελικόπτερα σε απάτητους λόφους και καρφώνουν σημαιάκια με GPS για να δηλώσουν το κομμάτι γης που τους ανήκει.

Ενώ ανάμεσα τους υπάρχουν και οικογενειακές επιχειρήσεις, που επιμένουν να φορτώνουν τόνους χώματος σε ειδικές δεξαμενές και μετά να τις ξεπλένουν με νερό για να βρουν ψήγματα χρυσού.

  Δυστυχώς στην Ελλάδα ο χρυσός δεν κρύβεται σε ποτάμια. Αλλά στο  υπόγειο του μεγαλοπρεπούς κτιρίου της Τράπεζας της Ελλάδος . Εκεί που βρέθηκα ένα πρωινό Δευτέρας, έχοντας budget για μόλις 3-4 λίρες. Και γνωρίζοντας ότι είναι εντελώς ηλίθιο να αγοράζεις την στιγμή που αγοράζουν και όλοι οι υπόλοιποι. Αλλά ήθελα να το κάνω. Για την εμπειρία. Για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου. Πάρτο όπως θες.

Και μετά ήρθε το πολιτισμικό σοκ. Όχι μόνο λόγω του χώρου, που σε τηλε-μεταφέρει πίσω στα 50ς, με μοναδική ένδειξη μοντέρνας τεχνολογίας τους led πίνακες πάνω από τα γκισέ που δείχνουν πόσα δεκάδες ή εκατοντάδες άτομα έχουν σειρά πριν από σένα. Αλλά κυρίως εξαιτίας του κόσμου που βλέπεις εκεί.

Γριούλες που πουλάνε τις τελευταίες τους χρυσές οικονομίες, μανάδες που θέλουν να βγάλουν τα δίδακτρα του κανακάρη για το πανεπιστήμιο στην Αγγλία, καλοβαλμένα μεσοαστικά ζευγάρια που αναρωτιούνται τι στο διάολο κάνουν εκεί και κάποιοι τύποι που φαίνονται ψιλο-επαγγελματίες του αθλήματος.

 Κάτι σαν πασαρέλα της νεοελληνικής μιζέριας μας, που θα την απολαύσεις καλύτερα με μια κούπα καφέ στο χέρι και όντως πρόθυμος να διαθέσεις μερικές ώρες. Γιατί τόσο θα σου χρειαστεί για να φτάσεις στον γκισέ.

Τελικά εκείνη την μέρα δεν αγόρασα τίποτα. Με προβλημάτισε το κολλημένο στον τοίχο χαρτί που έγραφε ότι οι λίρες που πουλάει είναι ελαττωματικές. Παίρνοντας τηλέφωνο ένα στέλεχο-φίλο μου που είχε ήδη ψωνίσει, μου είπε ότι είναι καλύτερα να τις αποφύγω. Και ότι θα μου κάνει κονέ με το δικό του γνωστό, που θα μου κάνει και έκπτωση 20—30 ευρώ στο κομμάτι.

Τσάμπα οι ώρες που πέρασα στην ουρά. Όπως τσάμπα και η βόλτα που έκανα από ένα δυο ενεχυροδανειστήρια που αγοράζουν -άρα και πουλάνε- χρυσό και χρυσές λίρες Αγγλίας. Έχοντας διαβάσει αναλυτικά για το πόσο εύκολο είναι να σε κλέψουν (βλέπε ταχυδακτυλουργική αλλαγή λίρας την ώρα που αγοράζεις, πιθανότητα να είναι κάλπικες, πιθανότητα να είναι κοπής Ιταλίας ή Λιβάνου) δεν μου πήγαινε καρδιά να εμπιστευτώ κανέναν τους.

  Τουλάχιστον κατάλαβα ένα δυο βασικά πράγματα.

*Ότι, αν ψήνεσαι να αγοράσεις, ξυπνάς, μπαίνεις στο http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Markets/LIRA/default.aspx για να δεις την σημερινή τιμή και μετά πας στην Τράπεζα της Ελλάδος (ή εναλλακτικά στην Πειραιώς, τον έτερο νόμιμο προμηθευτή) και στήνεσαι στην ουρά.

* Ότι αν τα νομίσματα έχουν χτυπήματα από πτώσεις ή μικρές απώλειες σε βάρος (από το7,9881 γραμμάρια χρυσού που πρέπει κανονικά να περιέχει) αγοράζονται από την Τράπεζα σε χαμηλή τιμή. Όπως και αν είναι Λιβανικής ή Ιταλικής κοπής.

* Ότι αυτοί που πουλάνε είναι συνταξιούχοι, που εξαργυρώνουν τις χρυσές τους οικονομίες (από ανάγκη ή γιατί τους συμφέρει με τον χρυσό στα ύψη). Και αυτοί που αγοράζουν ψαρωμένοι 30άρηδες που ασχολούνται με το άθλημα πρώτη φορά.

* Ότι αυτή η ομάδα του ‘αγοράζουμε χρυσό’ ξεκίνησε μετά την πτώση των Lehman brothers το 2008, με πρωτεργάτη την βρετανική αλυσίδα super market Tesco που άρχισε να προσφέρει την υπηρεσία ανταλλαγής κοσμημάτων με ρευστό.

* Και πάνω από όλα ότι, αν δεν είσαι ειδικός, είναι σχεδόν βέβαια ότι κάποιος κάπου θα σε πιάσει κορόιδο. Οπότε, πιστός στην αρχή μου ότι αν δεν αναγνωρίζεις άμεσα το κορόιδο σε οποιοδήποτε νέο χώρο μπεις, τότε το κορόιδο είσαι εσύ, δεν ψώνισα τίποτα. Και από κανένα. Κρίμα που πέθανε και η γιαγιά μου. Ίσως εκείνη να ήξερε πώς να βγάλω άκρη.